Rozdział 1

„Shot”
through the heart

|1|

- Tomlinson, złaź z boiska! – wrzasnął Des wskazując dłonią na ławkę obok niego.

- Trenerze, no jak to?! – Szatyn stanął na środku murawy i ze złością w oczach zaczął machać rękami, które raz wznosiły się ku niebu, a raz opadały do ziemi.

- Złaź i nie dyskutuj! – Dobrze zbudowany mężczyzna zagotował się, a na jego twarzy pojawiły się wypieki. Tak było zawsze, gdy ktoś nie chciał go słuchać. Cóż, Louis nie należał do ludzi, którzy robią wszystko, co im się każe, więc nie raz sprawiał, że w Desie aż wrzało.

Chłopak w końcu przestał stawiać opór i z nietęgą miną usiadł na ławce. Przyglądał się dalszym poczynaniom swoich kolegów z drużyny. Codziennie, a przynajmniej dwa razy w tygodniu, chłopaki grali mini mecze między sobą. Oczywiście Tommo jako pierwszy zostawał wybierany przez „kapitanów” obu zespołów, ale także jako pierwszy schodził z boiska. Często był wręcz brutalny w swojej grze. W oczach trenera ratowało go tylko to, że gra z ogromną pasją i determinacją, co w dzisiejszych czasach naprawdę jest ciężko spotykane.

- I jak tam, Lou? Znowu jesteś zmuszony siedzieć na tym niewygodnym kawałku drewna? – zapytał leniwie chłopak o czekoladowych, gęstych lokach, stukając palcem wskazującym o powierzchnię ławki.

-Niestety – odburknął i ciężko wzdychając odwrócił głowę w stronę osobnika siedzącego tuż obok. – A ty, Styles, nie powinieneś być przypadkiem w szkole?

- Przypadkiem nie powinienem – uśmiechnął się szeroko. – Skończyłem lekcje już dawno. W sumie trochę nudziło mi się w domu, więc postanowiłem wpaść. Zabiorę się z tatą w drodze powrotnej.

Harry był synem Des’a. Ku zdziwieniu wszystkich, absolutnie nie byli do siebie podobni. Jeden umięśniony, średniego wzrostu, z dość szorstkim wyrazem twarzy, a drugi delikatnej budowy, sympatyczny, zawsze uśmiechnięty. Nie tylko wygląd ich różnił, ale i zainteresowania. Syn kompletnie nie miał chęci do grania w piłkę nożną tak jak jego ojciec. Mimo tego czasem lubił posiedzieć na trybunach lub na ławie rezerwowych i pooglądać ten jakże prymitywny dla niego sport. A najbardziej ze wszystkich zawodników, podopiecznych swojego taty, lubił właśnie Louis’ego. Znali się już kupę czasu, ale mimo tego relacja między nimi nie zeszła na etap przyjaźni, czego kędzierzawy chłopak pragnął od dawna. Po prostu lubił sposób bycia tego niesfornego szatyna, jego poczucie humoru i ten jego słodki głos…

- Nie chciałbyś wpaść do nas z wizytą? Zjadłbyś kolacje, może zagralibyśmy w jakąś grę na Playstation… Co ty na to? – zaproponował Styles jak gdyby nigdy nic i zaczął się rozglądać po boisku tak, żeby stwarzać wrażenie zainteresowanego sytuacją.

- Wiesz, z chęcią, ale… - Zawsze musiało być jakieś „ale”. – Mam dużo nauki, muszę napisać kilka zaległych kartkówek. Trochę tego jest, wierz mi. Następnym razem przyjdę na pewno, obiecuję. – Lou posłał swojemu koledze serdeczny uśmiech i zeskoczył z ławki, gdy tylko usłyszał dźwięk gwizdka, który oznaczał koniec meczu. Bez słowa oddalił się, aby stanąć w szeregu.

„No tak, jak zwykle musi znaleźć jakąś wymówkę. Jego strata…” – Harry wzruszył ramionami i przeciągnął się leniwie. Podszedł do piłki turlającej się po murawie i kopnął ją lekko. Cóż, chyba nie był stworzony do tej dyscypliny, bo piłka nawet nie chciała się ruszyć gdzieś dalej. Zrezygnowany, zamruczał cicho i skierował się wolnym krokiem w stronę szatni. Tuż obok niego przebiegali młodzi piłkarze – chcieli jak najszybciej wziąć prysznic, ubrać się i mieć już dla siebie czas wolny.  Nagle chłopak poczuł, że coś trzyma go za ramię. Odwrócił się i napotkał promienną twarz Louis’ego.

- Hej! Harry! Zapomniałem podziękować ci za zaproszenie. Jak tylko odbębnię wszystko to, co muszę zrobić, chętnie umówię się z tobą na jakąś małą rundkę na Play’u. Co ty na to?

- Ja… - zaczął – bardzo chętnie.

W odpowiedzi Tommo skinął tylko głową i pobiegł za swoimi kolegami. Pozostawił Stylesa w tyle.

|2|

Louis włożył klucz do zamka i przekręcił go dwa razy. Drzwi otworzyły się.  Jego oczom ukazał się widok wypolerowanych na błysk podłóg, czystych dywanów, równo poukładanych w przedpokoju butów. To wszystko to sprawka mamy. Ta kobieta uwielbiała mieć porządek w domu, a jej syn kompletnie na odwrót – niezły był z niego bałaganiarz.

Chłopak ściągnął swoje adidasy i postawił je obok różowych kapci swoich sióstr, aby nie zakłócać panującego tam porządku. W mieszkaniu panowała cisza, co oznaczało, że nikogo jeszcze nie było. Wpadł pierwszy, lecz dziewczęta wraz z mamą powinny być lada chwila.

Podreptał spokojnym krokiem do kuchni, wyciągnął z lodówki karton soku pomarańczowego i upił z niego kilka łyków. Odstawił wszystko na miejsce i wlazł po schodach na drugie piętro, prosto do swojego pokoju.

Ściany były zielone. Wnętrze wyposażone było w dość sporych rozmiarów łóżko, dużą szafę, szafkę nocną, na której stała lampka, budzik i książka o gwiazdach footballu oraz biurko z komputerem, równo ułożonym stosem podręczników, zeszytów i magazynów. Nawet tu mama dała popis... Chłopak nie przywykł do czystości w swojej sypialni, lecz wciąż czuł się tu najlepiej.

Lou rzucił swoją torbę gdzieś na podłogę i wziął ze sterty pierwszy zeszyt z góry. Rzucił się na łóżko i poprawiając poduszkę, otworzył notatnik na ostatnim temacie lekcji. Matematyka była jego piętą achillesową, zawsze miał problem z liczeniem. Nikt nie umiał mu wytłumaczyć nawet stosunkowo łatwych rzeczy. Korepetycje na nic się nie zdały. Odrzucił więc zeszyt na bok i wygodnie rozłożył się na łóżku. Nawet nie zauważył, gdy jego oczy same się zamknęły…

Obudził go dopiero łagodny głos Lottie, najstarszej z jego sióstr.

- Pssst, Louis… Lou… Pobudka! – Dziewczyna lekko potrząsała jego ramieniem.

- Hm? – mruknął przecierając oczy.

- Wstawaj, śpiochu. Zaraz będzie obiad. A właściwie… Obiadokolacja – zachichotała cicho i przycupnęła sobie tuż obok brata.

- Mama uparła się, że musimy jeść wszyscy razem. Jesteśmy głodne, litości, człowieku, litości!

To zadziałało na niego jak nic innego. Od razu zerwał się z łóżka i żwawym krokiem poszedł do kuchni ciągnąc za sobą Lottie. Usiadłszy do stołu od razu zabrał się za pochłanianie swojej porcji indyka z ryżem i dziwnie małymi kawałkami warzyw. Matka uśmiechała się do niego serdecznie, widząc, jak jej syn pochłania z zapałem przygotowany przez nią posiłek, bliźniaczki szturchały się nawzajem i chichotały, a Lottie i Fizzy siedziały w spokoju i ciszy, od czasu do czasu usadawiając się na krześle. Niezręczną ciszę przerwał dzwonek do drzwi.

- Któż to może być? W porze obiadowej raczej nie miewamy gości… - powiedziała brązowowłosa kobieta. Wstała z miejsca i podeszła do drzwi wycierając jednocześnie dłonie o swój biały fartuszek. Nacisnęła klamkę, drzwi otworzyły się. A przed nimi stał…

- Niall, ach, to ty. Wejdź do środka. – Mama odeszła od gościa i z powrotem wróciła do kuchni. Odruchowo wyciągnęła z szafki komplet sztućców i przygotowała talerz z solidną porcją jadła, które za moment przyniosła na stół.

Niall Horan, Irlandczyk, szczupły blondyn z okrągłą, wesołą twarzą tak często przebywał u Tomlinsonów, że nikt nie zwracał już na niego zbytnio uwagi, a jego osobę traktowano jak członka rodziny. Nikogo nie zdziwiło więc, że chłopak po krótkim przywitaniu dosiadł się do reszty i ze smakiem zaczął przegryzać kawałki mięsa.

- Słyszałem, że dzisiaj znowu dostałeś czerwoną kartkę – powiedział blondyn spoglądając na Louisa znad talerza.

- Tak, to prawda… Ale to nie moja wina, ci idioci nie potrafią grać – syknął. – A swoją drogą, skąd o tym wiesz?

- Harry mi powiedział – rzekł ze spokojem.

- Ach, Harry… - W tej chwili w głowie Louisa pojawił się obraz uśmiechniętego chłopaka o bujnych lokach, dołeczkach w policzkach i szerokim uśmiechu. Nawet sam Tommo nie mógł powstrzymać się od cichego, rozweselonego westchnięcia. – Mówił ci coś jeszcze?

- Chyba nie. A raczej na pewno nie – poprawił się szybko.

- Miły chłopak z tego Harry’ego – powiedziała kobieta, dolewając córkom soku do szklanek. –Ostatnio pomógł mi wnieść zakupy do domu. Widać, że jest dobrze wychowany.

- Raczej wytresowany – Niall nie mógł powstrzymać się od komentarza, podczas gdy zbierał z talerza resztki ryżu.

- Zdyscyplinowany, kochanie. Takich chłopców jak on jest coraz mniej – westchnęła kobieta wykrzywiając się w nieco sztucznym uśmiechu.

- E tam – rzucił, odsuwając od siebie pusty już talerz. – Ja tam swoje wiem, proszę pani. Jeśli jest tylko zdyscyplinowany, to dlaczego nie ma przyjaciół?

Nastąpiła dość… Niezręczna cisza. Jay, mama Lou, postanowiła nie drążyć więcej tego tematu, nie chciała dopytywać, dlaczego Harry nie posiada swojej „paczki”. To byłoby nie na miejscu.

- Zaproś kiedyś go do domu, Lou – powiedziała.

|3|

- Jeśli kąt alfa ma 64 stopnie, to kąt beta ma… - powtarzał na głos Harry. Czekał go test powtórkowy z matematyki. Jednak kędzierzawemu chłopakowi wzory, działania i teorie nie wchodziły tego dnia do głowy.

- Ugh, jeszcze raz… Jeśli kąt alfa ma… Chwila, ile stopni ma ten kąt?

Komórka zadrżała. Ktoś przysłał SMS’a. Nastolatek wyciągnął ku niemu rękę, odblokował urządzenie i spojrzał na wyświetlacz. Jednak wiadomością okazało się zwykłe powiadomienie o upływie ważności konta…

- Totalna porażka – chłopak podparł głowę dłonią i westchnął. – Nie rozumiem… Odpycham tych ludzi, czy jak? Przecież nie gryzę, nic się nie stanie, jeśli ktoś od czasu do czasu się do mnie odezwie…

- Nie przejmuj się – odpowiedział mu cichutki, trochę piskliwy głosik. – Jesteś bardzo fajny, najlepszy brat, jakiego można sobie wyobrazić!

Harry odwrócił się i ujrzał przed sobą Jack’a – jego młodszego brata. Był bardzo podobny do niego. Miał tak samo piękne, zielone oczy i kręcone, czekoladowe włosy. Sześciolatek był dość wysoki jak na swój wiek. Miał sprawne, wysportowane ciało, bo Des już od najmłodszych lat zapraszał go na stadion i kazał mu grać, co małemu niezbyt się podobało. Chciał być taki jak swój starszy brat, chciał, aby jego zdanie również się liczyło i nie chciał robić tego, co każe mu tata. Harry wcześniej powtarzał mu, żeby spełniał swoje marzenia i nauczył się odmawiać, ale takiemu dziecku raczej nie można było postawić się rodzicom. Nie tylko ze względu na wiek, ale także na reputację i szacunek, jaki zyskali sobie Styles’owie. Była to po prostu idealna rodzinka. Gdyby ktoś dowiedział się, że potomkowie Anne i Des’a nie liczą się z ich słowami mogliby stracić to, na co pracowali przez lata. Straciliby już swoją pozycję w społeczeństwie, jako „idealni rodzice z idealnymi dziećmi”. Harry, jako jedyny z mężczyzn w rodzinie nie trenował piłki nożnej, więc rodzinna tradycja praktycznie legła w gruzach. Ostatnia nadzieja Des’a tkwiła więc w Jack’u.

- Co… Co tu robisz, mały? – zapytał lekko zmieszany starszy z braci.

- Przyszedłem do ciebie. Drzwi są otwarte. – Chłopczyk wskazał palcem na wejście do pokoju Harry’ego. Faktycznie, nie zamknął za sobą drzwi…

- OK, w porządku. Tylko następnym razem zapukaj, dobrze? Uczyłem się i… Troszkę mnie wystraszyłeś.

- Słyszałem co mówiłeś, Hazz.

- Co takiego? – zapytał, krzyżując ręce.

- Powiedziałeś, że nikt cię nie lubi.

- Wcale tak nie powiedziałem! – głośno zaprotestował.

- Ale tak pomyślałeś. Z resztą… To nieprawda, że nikt cię nie lubi. Ja cię bardzo lubię. Bardziej niż moich kolegów z przedszkola, bardziej niż moje nowe, zabawkowe auto, bardziej niż Stanley’a z piłkarskiej drużyny taty…